„Stary czeka na mnie, coś tam majstrując w szopie. Idę do niego, zauważa i wychodzi naprzeciw. Spod oka na pewno obserwował. Uśmiecham się. On także. Mimo wieku nie ma sztucznych zębów. Rzadkość, aż mnie to dziwi. Na pewno ma sześćdziesiątkę, a zęby jak perły.
Idziemy przyjrzeć się koniom.
Kiwa głową, nie przestając się uśmiechać.
Piękne zwierzęta mówi. Sztuka w sztukę jak jedwab. Można zapomnieć o sobie, jak się na nie patrzy.
A można, można potwierdzam. Nie tylko o sobie, ale o całym świecie.
Stary zerka na mnie spod brwi i kiwa przytakująco głową.
TAK CHCĘ Tuska
Widzę go przez okno, wraca z Kubą znad rzeki. Idą gęsiego, lecz kiedy zatrzymują się przy ogrodzeniu, omal nie mdleję. Widzę Romana. Aż dreszcz mną wstrząsa, podobni do siebie jak jednojajowi bliźniacy. Próbuję wziąć się w garść. To przez czekanie, tłumaczę sobie, te dwie krople wody. Nie chciałam, jednak szaleję, nagle zdaję sobie sprawę, że nie wierzę w śmierć Romana, że to, co widziałam na cmentarzu, to omam. Roman żyje! Zbliża się do domu. Mój Boże, jak ja się cieszę, postarzał się tylko trochę. Drobnostka, u jednego to przychodzi wcześniej, u innych później. Ważne, że jest. Jest Roman i są konie. Założymy stadninę, zbudujemy stajnię. Opamiętuję się, przywołuję do porządku. Ale nic to nie daje. Zresztą, co mnie czeka teraz, po śmierci Romana Dogorywanie. Nie pokocham nikogo, zostanę zdziwaczałą starą panną, bez chęci realizowania jakichkolwiek planów. Nie! On jest i nic się nie zmieniło. I niech świat się wali i pali, Roman należy do mnie. Tyle pomógł mi zdrowy rozsądek, dlatego że jest zdrowy, podsunął mi najlogiczniejsze wyjście. Życie wie, jak się bronić. Jestem nadal narzeczoną i nic, prócz scenerii, się nie zmieniło. A co ma być, stanie się. Roman był i jest mój. Jest Roman i klacze, jest dom, w którym będą źrebiły się klacze i rodziły niemowlęta. Boże, ale co powie matka, jeśli Bóg mi pomoże Nie oszaleje, to pewne. Ojciec machnie ręką, pobłogosławi. Ale to wygląda paskudnie. Jestem w ciąży z Romanem. Mieliśmy brać ślub, dlatego wrócił. Po śmierć wrócił. Moja to wina, jakby bez ślubu dziecka nie można było urodzić. Ale Bóg się zlitował, cud przysyła. Nie wiem, jak postąpię, ale zrobię wszystko, aby poślubić Bena. Kuba jest za mną, inaczej by mnie nie zatrudniał, nie lubi Ali Baby, liczy na potomstwo Bena, tak myślę, choć nie wiem, czy mam rację. Dwadzieścia lat różnicy to pestka, tu nie chodzi o lata, lecz o miłość.“(11)