„Spożytkowanych zostało ponadto wiele prac drobnych i artykułów prasowych.
Książka mamy nadzieję daje w sumie obraz dziejów dyplomacji Drugiej Rzeczypospolitej; jaka była, jak pracowała, z jakimi problemami musiała się borykać. W ten sposób wzbogaca się wiedza o niepodległej Polsce okresu międzywojennego o jeszcze jeden, naszym zdaniem nie pozbawiony znaczenia, element. Bowiem najogólniejszy wniosek, jaki wyciągnąć można na podstawie przebadanego materiału, mówi nam, iż dyplomaci polscy ofiarnie i umiejętnie służyli ojczyźnie, że położyli niemało wysiłków dla umocnienia pozycji międzynarodowej Drugiej Rzeczypospolitej, dla rozszerzenia jej stosunków z narodami Europy i świata.
Warszawa, listopad 1988 r.
POCZĄTKI ODRODZONEJ DYPLOMACJI POLSKIEJ
1. Wstępna organizacja Ministerstwa Spraw Zagranicznych
Początki odrodzonej dyplomacji polskiej sięgają lat I wojny światowej , gdy nie było jeszcze niepodległego państwa polskiego. Z jednej strony podwaliny w kraju zakładali kolejni kierownicy resortu spraw zagranicznych w gabinetach Rady Regencyjnej Wojciech hr. Rostworowski, Władysław Wróblewski (dwukrotnie). Janusz ks. Radziwiłł i Stanisław Głąbiński, a potem trzymający również portfel spraw zagranicznych szef rządu lubelskiego Ignacy Daszyński. Z drugiej zaś na emigracji wobec rządów mocarstw zachodnich występowali delegaci Komitetu Narodowego Polskiego Erazm Piltz w Paryżu, Ignacy Paderewski w Waszyngtonie, Konstanty Skirmunt w Rzymie i Władysław Sobański w Londynie.“(5)