„Po decydującym posiedzeniu w dniu 31 marca rząd brytyjski nie zbierał się w ogóle przez dziesięć dni. Następne posiedzenie (10 IV 1791) odbyło się już w całkowicie pokojowej atmosferze. Zdecydowano wysłać do Petersburga specjalnego urzędnika Foreign Office, który miał ustalić z dworem rosyjskim warunki przyszłego pokoju, teraz już takie, jakie były „do przyjęcia" z punktu widzenia imperatorowej. Tę niezbyt przyjemną misję otrzymał urzędnik służby dyplomatycznej (clerk to the Privy CounciI) William Augustus Fawkener178. Tym samym ślady zamierzeń wojennych rządu brytyjskiego zostały całkowicie wymazane.
Dnia 21 kwietnia książę Leeds na znak protestu przeciwko zmianie polityki zagranicznej Wielkiej Brytanii złożył swój urząd. Następcą jego został (formalnie dopiero 8 czerwca) William Wyndham Grenville — „ultrareakcyjny, francuzożerczy i rusofilski", jak go dosadnie scharakteryzował Szymon Askenazy179 — którego linia polityczna zatriumfowała całkowicie. Poprzedniego dnia (20 IV 1791) Joseph Ewart otrzymał rozkaz powrotu do Berlina, aby tam wytłumaczyć Fryderykowi Wilhelmowi II, że wojna z Katarzyną II jest w aktualnej sytuacji wewnątrzpolitycznej Wielkiej Brytanii zupełnie niemożliwa, a więc należy zrezygnować ze wspólnej akcji obu dworów, zmierzającej do wymuszenia na dworze petersburskim pokoju na zasadach siafus quo180.“(10)