„Natomiast przyszła panna młoda, jako dama dworu, musiała uzyskać zgodę na ślub od Mikołaja I. Car nie wniósł sprzeciwu. Wierzył w Branickich, a może jeszcze bardziej w byłego generała gwardii napoleońskiej. Krasińscy z pokorą wysłuchali zarzutów, skrzętnie się z nich tłumacząc.
Upłynie jednak kilka lat, zanim ten ślub zostanie sfinalizowany przed ołtarzem w drezdeńskiej kaplicy królewskiej 26 lipca 1843 roku.
Po zbliżeniu się do Delfiny poeta mial nadzieję, że to ona zostanie tą właściwą Beatrycze, która siłą swej miłości otworzy przed nim jeszcze wspanialsze perspektywy twórcze. To, co do tej pory stworzył, wydało mu się nagle kalekie i niepełne.
„Ale zarysowy wał się już. już dźwięczał pierwszymi tonami jak powiada Juliusz Kleiner poemat szczęścia budowanego przez rzeczywistość miłosnego upojenia i przez fikcje filozoficznych konstrukcji, snów patrioty o przyszłej Polsce". Delfina zatem miała ogniskować i dać ujście wszystkim jego ambicjom zarówno artystycznym jak i intelektualnym. Pełen był wielkich nadziei. Posługując się logiką heglowską, uważa, że skoro ustawił Słowackiego jako antytezę Mickiewicza, jemu powinna przypaść synteza. Chciał po Mickiewiczu i Słowackim objąć już nie tylko jeden kierunek, „lecz pełną całość życia".“(8)