„Na równi z morderstwem traktowano samobójstwo. Jeżeli jednak coroner wspólnie z ławą przysięgłych (jury) po zbadaniu przyczyny zgonu orzekli na podstawie zeznań świadków, że samobójstwo zostało popełnione na skutek zaburzenia umysłu samobójcy, nie następowały skutki prawne przewidziane za przestępstwo samobójstwa. Karą za samobójstwo była konfiskata majątku na rzecz Korony. Ponadto samobójcę chowano na rozstajnych drogach, przebijając jego serce palem. Zwyczaj ten został zakazany przez ustawę z 1823 r. Konfiskata majątku samobójcy została zniesiona w 1870 r. Ustawa z 1882 r. zniosła wszelką karę za dokonane samobójstwo, jednakże utrzymało się pociąganie do odpowiedzialności niedoszłego samobójcy, który jeśli był psychicznie zdrowy, podlegał karze więzienia.
Jako zabójstwo określano „bezprawne i zbrodnicze pozbawienie życia człowieka bez wyraźnego lub domniemanego złego zamiaru", innymi słowy czyn, który nie był popełniony w zamiarze pozbawienia kogoś życia, ale który spowodował śmierć. Zabójstwo mogło być dokonane nie tylko przez działanie, lecz także przez zaniechanie pewnej czynności, do której wykonania sprawca był obowiązany.
Na pograniczu między przestępstwem przeciw życiu a przestępstwem przeciw wierze stało przestępstwo czarów, które zaliczano do zbrodni. Wiara w możliwość pozbawienia człowieka życia i zdrowia za pomocą czarów, która rozpowszechniła się w Anglii już w średniowieczu, wzmogła się jeszcze w okresie reformacji. Sam król Jakób I ogłosił książkę pt. Demonologia, w której wskazywał na konieczność tępienia czarownic. Znacznie wzrosła liczba procesów o czary w okresie rewolucji. Dopiero po Restauracji liczba ich stopniowo uległa zmniejszeniu, ale jeszcze w 1712 r. spalono na stosie kilka kobiet oskarżonych o czary. W 1736 r. zniesione zostały ustawy przeciw czarom.“(15)