„Jeden z moich korespondentów oponuje w liście, pisząc, że istnieje wiele odnotowanych przypadków dotyczących rozbitków, którzy będąc zdani na łaskę wiatru i fal, mimo że pili własną urynę jednak zmarli. Prawdą jest, że ci nieszczęśliwi ludzie, według wszelkiego prawdopodobieństwa zaczęli pić swoją urynę gdv byli już skrajnie wyczerpani. Gdyby zaczęli od początku ją przyjmować złagodziliby swoje rzeczywiste cierpienie głodu i pragnienia. W takich przypadkach trzeba wziąć także pod uwagę negatywne skutki oddziaływania warunków pogodowych jak i niepokój towarzyszący tego typu doświadczeniom. Nieszczęśliwcy ci stale trapieni są myślą, iż zmierzają prosto ku zagładzie z głodu i pragnienia. Gdyby byli wolni od tego typu myśli, a jednocześnie pewni, że picie uryny jest nie tylko nieszkodliwe ale rzeczywiście korzystne, przeżycia takie niosłyby im znacznie mniej przerażenią. Gdyby było ogólnie wiadomym, że człowiek może utrzymywać się przy życiu tylko dzięki urynie, przez okres czasu, który niewtajemniczonym może wydawać się niezwykle długi, wiedza ta dostarczyłaby olbrzymiej korzyści. Mogę powiedzieć, że najdłuższy post jaki odnotowałem wynosił 101 dni, i dotyczył mężczyzny leczącego ślepotę spowodowaną ukłuciem jak i ujemne skutki długotrwałego stosowania atropiny. Oczywiście tak długi post niemożliwy byłby do przeprowadzenia bez nacierań uryną, które grają tak ważną rolę w urynoterapii.“(2)