„Gzieś pod koniec pierwszej dekady następnego tysiąclecia będziesz nosić ze sobą maty przedmiot, mniej więcej takiej samej wagi i rozmiarów jak notatnik z telefonami czasem określany jako książeczka mądrości, czasem jako „metaksiążką" albo po prostu „moja książka". Po jego otwarciu pojawia się ekran wyświetlający tekst, fotografię albo rysunek, którego jakość odpowiada jakości ilustracji ze współczesnych magazynów ilustrowanych. Z małych głośniczków wydobywa się czysty i klarowny dźwięk oraz muzyka. Wideo ma jakość filmu. Gdy spoglądasz na ekran, malutka kamera wideo jest stale skierowana na twoją twarz.
To, do czego masz dostęp, pracując przy biurku, siedząc w samochodzie, spacerując po łące albo po mieście, jest zadziwiające, ale nie zwracasz na to za bardzo uwagi, gdyż stanowi po prostu część codziennego życia. Jest jak brama, przez którą możesz dotrzeć do kogokolwiek, czegokolwiek, kiedykolwiek, gdziekolwiek. Do wszystkich swoich przyjaciół, kolegów, rodziny, dowolnej osoby na planecie albo bezpośrednio, albo przez system przekazywania wiadomości. Dzięki czystości dźwięku i trójwymiarowemu obrazowi wideo odnosisz wrażenie, że osoba, z którą rozmawiasz, jest tuż obok. Zakochani spotykają się naprawdę i nawet dotykają ekranu, szepcząc do siebie czułe słówka.“(7)