„Gdy rozwój transportu morskiego w wiekach XV—XVI spowodował upadek północnych, „liturgicznych" winnic, zdawało się, że przekroczony został krytyczny punkt terytorialnej ekspansji uprawy winnej łozy. Istotnie, w Europie cofnęła się ona znacznie, do regionów sprzyjających w naturalny sposób tej roślinie. Generalnie jest to strefa pomiędzy 30 a 50 stopniem szerokości geograficznej północnej (analogicznie na półkuli południowej); obejmuje ona także północne wybrzeża Afryki.
A jednak, mimo żc łatwiej było dowozić statkami wino w niektóre regiony, niż uprawiać tam winorośl, transport morski przyczynił się do zwiększenia światowego areału winnic. Epoka wielkich odkryć geograficznych zapoczątkowała wielką ekspansję europejską. W jej trakcie okazało się, że warunki sprzyjające uprawie winorośli istnieją także poza Starym Światem. Około 1530 roku winnice pojawiają się w Meksyku i Japonii (w tej ostatniej za sprawą misjonarzy portugalskich); około 1600 roku w Peru i na Florydzie; około 1700 roku w Argentynie, Wirginii, południowej Kalifornii około 1800 w północnej Kalifornii i kanadyjskim Quebccku; wreszcie w połowie XIX wieku w Australii, Nowej Zelandii, Afryce Południowej.“(12)