„Dobrze, synku, będziesz stał zgodziła się matka, nie chcąc mu się sprzeciwiać.
Ale jeśli w tym lesie rzekł jeszcze chłopczyk nie ma ani lwów, ani tygrysów, to na pewno są wilki!
Uśmiać się można z takich wilków powiedział Amerykanin. To nawet nie są wilki, tylko raczej lisy czy też psy leśne, tak zwane guaras, czyli kujoty.
A czy te guaras gryzą dopytywał się Jack.
No wiesz! Dingo pokona je bez trudu.
Ale i tak powiedział Jack,ziewając po raz ostatni te guaras to są wilki, bo przecież nazywa się je wilkami!
I powiedziawszy to Jack zasnął spokojnie w ramionach Nan, która siedziała oparta o pień mangowca. Pani Weldon położyła się obok niej, pocałowała swego małego synka i znużona usnęła głęboko.
Wkrótce potem Herkules sprowadził do obozu kuzyna Benedykta, który oddalił się, aby rozpocząć polowanie na pirofory. Są to tak zwane cocuyos, czyli lśniące muszki, które wikwintnisie tutejsze wpinają w swoje fryzury jak żywe klejnoty. Owady te, spotykane często w Ameryce Południowej, rzucają żywe, niebieskawe światło. Kuzyn Benedykt zamierzał obficie się w nie zaopatrzyć. Jednak Herkules nie zostawił mu czasu na łowy i mimo oporu sprowadził go na miejsce biwaku. Herkules bowiem, otrzymawszy jakiś rozkaz, wykonywał go po żołniersku, co niewąpliwie uchroniło większą ilość lśniących muszek przed uwięzieniem w blaszanej puszce entomologa.“(13)